woensdag 10 februari 2016

De weg naar Tongariro…

Nog een paar dagen en dan zou het zover zijn, mijn eerste multi-day hike en mijn eerste Great Walk. Tongariro Northern Circuit.

Voorafgaand aan deze toch wel aanzienlijke uitdaging vertrok ik vanuit New Plymouth naar Ohakune, een skidorp ongeveer 30 minuten ten zuiden van Mount Tongariro, over de World Forgotten Highway. Deze weg brengt je in 150KM van Stratford naar Taumarunui in over verschillende plateau's en door prachtige valeien. De weg doet zijn naam eer aan want veel mensen rijden er niet op. Een deel van de route is zelfs niet voorzien van asfalt en wordt gezien als één van de gevaarlijkste wegen van Nieuw Zeeland. Maar de route heeft ook veel te bieden zoals de vele Maori plaatsjes en prachtige uitzichten.

Na aangekomen te zijn in Ohakune waar ik voor het eerst sinds weken een hotel geboekt had was het tijd om boodschappen te doen.

clip_image001

Want vier dagen hiken brengt de nodige voorbereiding met zich mee en het maken van een voedingsplan en het inkopen hiervoor is een belangrijk onderdeel. Op de hiking tracks is namelijk niets te vinden behalve planten en vogels. Wel heb ik in Ohakune nog een leuke wandeling van ongeveer 2 uur gedaan naar de Mangawhero Falls vlakbij Mount Ruapehu (hoogste punt van het noordereiland), welke bij aankomst praktisch droog bleek te staan.

clip_image003

clip_image002

Na twee dagen was het dan zover. Ik had vanuit New Plymouth een Lodge geboekt in het dorpje National Park waar vandaan ik afgezet zou worden in de buurt van het startpunt van mijn toch in Whakapapa Village.

Tenminste dat dacht ik. Bij aankomst in de lodge (Howard's Lodge, aanbevolen door Lonely planet) bleek de eigenaar van de logde een enorme eikel te zijn. Om te beginnen was ik een uur te vroeg. Ik wist dat ik pas om 2 uur in kon checken dus ik vroeg of misschien ergens kon zitten om te wachten. Dat kon allemaal niet. DuIk had telefonisch al aangegeven dat ik de Northern Circuit wilde lopen en niet, wat de meeste toeristen doen, de Tongariro Alpine Crossing. Ik had dus vervoer nodig naar Whakapapa en niet naar Mangatepopo. Aan de telefoon gaf de man aan dat het geen probleem was en dat we wel iets zouden regelen. Bij aankomst moest ik direct al $25 extra betalen (bovenop de toch wel aanzienlijk hoge kamerprijs van $115 (€70). Dat had de man me niet verteld dacht ik. Toch ging ik akkoord en ben naar mijn kamer gegaan om mijn tas in orde

Ik had tijdens het boeken telefonisch al aangegeven dat ik de Northern Circuit wilde lopen en niet, wat de meeste toeristen doen, de Tongariro Alpine Crossing. Ik had dus vervoer nodig naar Whakapapa en niet naar Mangatepopo. Aan de telefoon gaf de man aan dat het geen probleem was en dat we wel iets zouden regelen. Bij aankomst moest ik direct al $25 extra betalen (bovenop de toch wel aanzienlijk hoge kamerprijs van $115 (€70). Dat had de man me niet verteld dacht ik. Toch ging ik akkoord, om 7 uur 's ochtends zou ik opgehaald worden, en ben naar mijn kamer gegaan om mijn tas in orde te maken.

Omdat het mij toch niet helemaal duidelijk was ging ik het toch nog een keer vragen of alles nu was zoals ik zou willen. Nou dat was dus niet het geval. De man ging er vanuit dat ik naar Mangatepopo gebracht wilde worden, dit terwijl ik aangegeven had dat ik de Nortern Circuit te willen lopen welke start vanuit Whakapapa. Omdat volgens hem veel mensen dit deel van de route overslaan ging hij er maar vanuit dat ik dit ook wilde. Dit wilde ik dus niet! Enigszins geïrriteerd gaf ik aan dit tijdens het boeken gezegd te hebben waarop de man volledig uit zijn slof schoot. Het was allemaal mijn schuld, niemand liep dit stuk van de track, hij wist het allemaal wel beter (de man zag eruit als iemand die dagelijks de Mc Donalds bezocht) , Allemaal verwijten. Nog geïrriteerder zei ik dat hij het wel tegen een klant had, ik dacht misschien is hij dit vergeten. Uiteindelijk ben ik toch maar gezwicht. Ik moest toch wat, er waren in de buurt niet veel andere opties en dat wist hij ook. Ik heb dus maar de $10 extra betaald.

De volgende ochtend ging mijn wekker redelijk vroeg. Ik kon niet te laat zijn voor mijn vervoer van 7 uur. 6:55u stond ik voor de deur. Na 20 minuten wachten was er nog steeds niemand om mij te vervoeren. Ik besloot dus maar navraag te gaan doen bij de dame achter de receptie. De eigenaar had de dag ervoor aangegeven dat hij er zelf niet zou zijn maar het zou regelen. De vrouw gaf echter aan van niets te weten en vroeg zich af waarom ik überhaupt vervoer nodig had en waarom ik niet met mijn eigen auto daarheen reedt. Nou misschien omdat ik ervoor betaald heb zei ik en daarnaast een hoop waardevolle spullen had die ik niet mee zou nemen maar ook niet in mijn auto wilde laten rondslingeren. Als laatste omdat ik misschien wel te moe zou zijn om na 4 dagen en 44KM auto te rijden. Duidelijk was er niets geregeld en de vrouw gaf als alternatief aan om mijn spullen in de "lockerroom" te zetten en toch zelf te rijden. Ik ging maar overstag want ik wilde beginnen aan mijn wandeling. Ik wilde alleen wel mijn geld terug als ik terug zou zijn. Dat was akkoord.

Ik zette mijn spullen in de kamer en reedt weg… Lekkere start van een toch al stressvolle en zenuwachtige paar dagen dacht ik nog. Maar snel de natuur in en dit vergeten.

Wil je weten hoe mijn wandelavontuur is verlopen? In de volgende post hierover meer.

Groetjes Cor

zondag 31 januari 2016

Trip down memory lane

Soms heb je van die momenten in je leven. Die momenten waarop je ergens aan de andere kant van de wereld bent maar je jezelf meteen thuis voelt. Herkenbaar? Nou voor mij wel. Het gebeurd niet vaak maar dat maakt een plek des te specialer.

Voordat ik hier verder op in ga wil ik eerst nog iets vertellen over mijn trip van Hamilton naar New Plymouth en dan met name de tussenstop in Waitomo. Waitomo staat bekend om haar grotten met rivieren; de Waitomo Caves. Er zijn dan ook een hoop excursies te boeken door de grotten. Eén van deze excursies is black water rafting. Dit klinkt heel spectaculair en waarschijnlijk zou ik dit ook moeten zeggen maar in realiteit is dit het niet. Misschien komt het door het weinige regen wat de afgelopen dagen gevallen of misschien is het altijd zo. Ik weet het niet. Het enige wat ik weet is dat ik het ondanks het gebrek aan echte adrenaline toch wel heel mooi vond.

De grotten, welke je in een wetsuit, helm + licht en rubberen band door banjert, brengt je drie uur lang door smalle gangen, watervallen waar je vanaf moet springen met je rubberband en last but not least gloeiwormen die de plafonds van de grotten prachtig groen kleuren alsof er duizenden LED lampjes geplaatst zijn. Eigenlijk zijn gloeiwormen helemaal geen wormen maar larves. Ze hangen aan het plafond om vervolgens te ontpoppen tot vlieg.

clip_image001

clip_image002

Helaas heb ik niet veel foto's. Daarvoor was het veel te donker en te nat. Aangezien één telefoon al gestorven is gedurende mijn trip wilde ik de ander dit lot niet ook aandoen.

Na drie uur grotpret en een uur rijden was het nog 3,5 uur rijden naar New Plymouth dus na een korte lunch tijd om te gaan.

Eenmaal aangekomen bij mijn B&B welke ik voor vier nachten had geboekt werd ik warm ontvangen door Brian en Carol. De kinderen (op één na) waren inmiddels het huis uit en dus dachten Brian en Carol laten we er een B&B van maken. Eigenlijk meteen voelde ik me thuis. Vooral Brian, die net als ik werkzaam is als onafhankelijk IT / Marketing specialist en vanuit huis werkte heb ik leuke gesprekken mee gehad en veel mee gelachen.

Eigenlijk vergat hij dat ik een betalende klant was en behandelde me als zijn eigen zoon. Fantastisch is dat! Als mensen zo open en warm zijn. Brian is ook een groot fan van comedy series uit de jaren 70 met als favoriet Fawlty Towers. Dit bracht leuke herinneringen bij me op over de tijd dat ik hier thuis met mijn vader naar keek.

Het eerste plan na aankomst was eten. Brian vertelde mij dat er een wandelpad lag wat je naar het strand bracht en vanuit daar kon je doorlopen naar het centrum van New Plymouth. Dat klonk in mijn oren wel goed dus deed ik dat. Een uur later was ik in de stad. Toch wel een behoorlijk stukje lopen dacht ik…

Ik plofte neer bij een Italiaans restaurant en na hier heerlijk gegeten te hebben gebeurde het me weer. Er kwamen twee jonge dames bij me aan tafel zitten en begonnen volop tegen me te praten. Erg gezellig maar ik dacht, what's the catch? In Nederland doet NIEMAND dat en de mensen die dat doen worden voor gek verklaart. Ze vertelden mij dat er maar weinig toeristen naar New Plymouth komen omdat het toch wel ver van de doorgaande vakantieroutes af ligt dus vonden het erg interessant. Ik was dus een soort attractie, leuk… Na een tijdje gepraat te hebben schoof een neef van één aan en later zijn we nog in verschillende bars en een club belandt.

Een paar dagen later was het plan Mount Taranaki te bewandelen maar werd plotseling niet lekker dus heb hier uiteindelijk vanaf gezien. Misschien wel goed ook. Na wat nader onderzoek bleek deze vulkaan misschien toch wel een brug te ver. De dag erna bleek dit ook wel toen ik me iets beter voelde en bedacht dat ik toch wel een stuk wilde wandelen. Mijn god wat was dat stijl. Na 1,5 uur kwam ik bij de eerste stop, een lodge, en vanaf daar zou het alleen maar nog stijler worden met stukken van wel 70%! Ik ben bij de lodge afgeslagen en een mooi pad terug naar het parkeerterrein gelopen. Drie uur later was ik weer terug bij de auto.

clip_image003

clip_image004

Omdat ik New Plymouth zo fijn vond en het erg naar mijn zin had bij Brian en Carol had ik na een paar dagen besloten er twee nachten aan mijn verblijf toe te voegen. Even wat rust tussen al het reizen door en ik voelde mij (en zelfs nu) nog steeds niet helemaal fit dus vond het wel fijn dat dit kon.

Na 7 dagen was het tijd om afscheid te nemen van deze bijzondere mensen die een special plekje in mijn hart hebben gekregen en ik inmiddels aan mijn vriendenlijst toegevoegd heb. Het was tijd om af te reizen naar Ohakune waar ik mij voor moest bereiden voor mijn eerste Great Walk de Tongariro Northern Circuit. Hierover de volgende keer meer.

Cor

vrijdag 29 januari 2016

Tauranga and the tron!

Hallo hallo!

Pfoe ik kan het bijna niet meer bijhouden het schrijven van die blogs. Dit komt ook een beetje omdat ik voornamelijk slaap in B&B's en op de één of andere manier altijd met mijn gastheer (en dame) aan de praat raak. Zelfs andere gasten raken hier vervolgens bij betrokken met als gevolg, de dagen vliegen voorbij ;-).

De vorige keer was ik volgens mij gebleven bij mijn vertrek uit Whangamata. Dat is alweer bijna 1,5 week geleden. De tijd vliegt voorbij :).

Tauranga stond in eerste instantie niet in mijn routeboek maar op advies van één van mijn eerdere gastheren (Mike uit Auckland) heb ik Tauranga toegevoegd. Na een paar nachten viezigheid in Whangamata en een paar nachten achter elkaar op doorreis dacht ik dat het wel weer eens fijn was om een eigen ruimte te hebben dus dat heb ik geboekt via Airbnb bij Margo. En wat een fijne plek was dit om even bij te komen. Alles was super schoon en ruim. Margo had het huis een paar jaar geleden gekocht op een veiling en woonde er alleen met haar zoon maar die heb ik niet gezien.

In Tauranga draait het allemaal om de Bay of Plenty en Mount Maunganui. Helaas was het één dag slecht weer dus heb ik er maar één dag echt van kunnen genieten. Tauranga is echt een leuk stadje om te bezoeken. Zelf ben ik in Tauranga Mount Maunganui op gelopen. Het is een mooie wandeling van 1 a 1,5 uur die je brengt naar de top van deze inmiddels dode vulkaan en geeft een prachtig uitzicht over de Bay of Plenty en Tauranga.

clip_image001

clip_image002

clip_image003

Eigenlijk heb ik niet zo heel veel gedaan in Tauranga vanwege het weer. Ik heb mijn polyester outdoor hemden vervangen voor Merino wol. Dit stinkt niet zo na verloop van tijd en gaat beter om met mijn toch wel hoge zweet niveau. Ook heb ik hier een nieuwe gadget gekocht namelijk een Flow Meter die ik aan kan sluiten op mijn waterzak van camel bak. Ik ben hier al een paar keer zonder water komen te zitten omdat ik de zak van 2 liter niet kan zien. Dit apparaatje meet de inhoud en laat het aan mij zien. Erg handig dus :).

Na mijn verblijf van 3 nachten ben ik naar Hamilton ofwel "The Tron" afgereisd. Eigenlijk snap ik nog steeds niet waarom want gedurende mijn hele verblijf van 3 nachten heb ik constant iets gemist. Op de laatste dag zag ik in wat toen ik hier voorbij liep:

clip_image004

Het voelt dus een beetje aan als een verlaten zwembad. Ooit moet het een leuke stad zijn geweest maar ik miste de mensen die er wonen. Alles was namelijk uitgestorven. Waarom Nieuw Zeelanders het zo noemen ben ik overigens nog steeds niet achter.

Maar goed je moet het beste uithalen wat je kan dus dat heb ik ook proberen te doen. De eerste dag ben ik naar de Hamilton Gardens geweest. Eigenlijk is het een heel groot park wat opgedeeld is in verschillende tuinen met ieder een thema zoals Italiaanse renaissance, chinese en ook Maori tuinen. Eigenlijk best een leuk park om een middagje te bezoeken.

clip_image005

clip_image006

De volgende dag heb ik gebruikt om te shoppen. Ik moest een nieuwe portemonnee hebben want mijn oude viel uit elkaar van ellende. Dat was nog best een opgave maar na 5 lange uren ronddwalen heb ik er één gevonden. Nieuw Zeelandse mannen houden of niet van portemonnee's of ze hebben geen smaakt en het interesseerd ze niets. Waarschijnlijk het laatste want de kleding is ook niet echt mooi.

In de avond ben ik wat gaan eten bij een bier bar in de hoofdstraat van Hamilton waarop ik ineens door twee dames (Trudy en Karen) gevraagd werd om bij hun aan tafel te komen zitten. Ok dacht ik, gezellig! Uiteindelijk de hele avond met hun gelachen en ergens op een dansvloer belandt. Ook bleek Trudy een B&B te runnen in Queenstown en Karen twee restaurants in Queenstown te bezitten. Ik zie ze dus weer als ik over een maand ofzo in Queenstown ben :).

De volgende morgen was het tijd om weer te vertrekken. Op naar New Plymouth. Maar onderweg wilde ik nog stoppen om in Waitomo aan Blackwater Rafting deel te nemen. Hierover later meer :).

Groetjes Cor

vrijdag 22 januari 2016

Visiting an old friend…

Hi ya,

How's it going? Dit is een typische kiwi groet.

Na mijn boerenavonturen ben ik doorgereisd naar Auckland en daarna naar de Coromandel in Whangamata om precies te zijn.

Ik wilde nog één dag in Auckland verblijven om mijn vriendin Sylvia te zien en te spreken. Omdat we toch niet op zo'n leuke manier uit elkaar waren gegaan wilde ik haar toch graag wel zien om het uit te spreken. Ik ben overigens heel blij dat ik het gedaan heb. Sylvia en ik hebben een vrij speciale band en dat is belangrijk voor mij. We hadden ook niet veel woorden nodig om het uit te praten en hebben een hele leuke en gezellige avond gehad in Mission Bay.

Voordat ik in Auckland aankwam (waar ik bij een jong stel Mike en Meilan een kamer geboekt had in de wijk Orelei), was mijn eerste stop dus het Kauri museum. Zelf had ik een beetje een dubbel gevoel bij dit museum. Het lijkt erop dat ze echt trots zijn dat al deze superoude bomen gekapt zijn en wat mensen in deze tijd er allemaal mee gedaan hebben. Pure zonde! Aan de andere kant is het een onderdeel van de Nieuw Zeelandse geschiedenis en geeft het een beeld van de omgeving waarin de eerste immigranten, onder valse voorwendselen, in beland waren geraakt en hoe zwaar het was om er vruchtbare landbouwgrond van te maken. (Uit toch wel wat minachting en respect voor deze unieke bomen heb ik geen foto's in het museum gemaakt.)

Na mijn stop ben ik dus doorgereisd naar Auckland. Na een korte ontvangst door Mike en Meilan heb ik mezelf even opgefrist. Ik had met Sylvia afgesproken in Mission Bay en dacht ik ben wat vroeg en het is mooi weer dus ik ga lopen. Dat was toch wat verder dan ik dacht. Na ongeveer 45 minuten lopen bereikte ik het Mexicaanse Restaurant waar we hadden afgesproken. Sylvia was er al. We hebben leuke gesprekken gehad over mijn reiservaringen tot nu toe en haar initiatieven om een Meditatiegroepje op te richten.

Toen ik terugkwam bij mijn B&B was Mike nog op. Hij vertelde mij waar hij heeft gewoond en gaf mij tips over wat te doen op de rest van mijn reis. Het is zo mooi om mensen te ontmoeten die echt willen helpen. Ook liet hij zijn laatste speeltje zien, een doe-het-zelf bier brouwerij van Williamswarn (http://www.williamswarn.com/). Dit is een apparaat waarmee je dus zelf bier kan brouwen. Het is een alles in één apparaat waar je de ingrediënten in doet en een paar dagen later, voila! Haha fantastisch!

clip_image001

De volgende ochtend een ontbijtje en wat gepraat nog met Mike. Daarna ben ik vertrokken richting Coromandel. Mike zijn kamers zijn prima aan te raden voor als je ooit Auckland wil bezoeken (https://www.airbnb.co.nz/users/show/38606819).

Coromandel is een schiereiland op het Noordereiland wat tussen de Bay of Plenty en de Fifth of Thames zit. Er wordt ook wel gezegd dat de Coromandel een soort Noordereiland in het klein is. Ik had besloten om Whangamata als uitvalsbasis te gebruiken om het schiereiland te bekijken. Achteraf had ik misschien beter Whitianga kunnen kiezen omdat dit toch wat dichterbij de bekende plekken ligt.

Whangamata is één van de meest populaire strandbestemming in Nieuw Zeeland met uitgestrekte stranden en, blijkbaar, hele goede surfgolven. Bij aankomst heb ik even geluncht en daarna een wandeling gemaakt naar de Wentworth Falls. Een leuke wandeling van ongeveer 2 heen en terug met als toefje op de taart een prachtige waterval. (waar ik op de foto een beetje voor in de weg sta :P).

clip_image002

Ik verbleef bij Roger en Maureen. Twee mensen op leeftijd die nog redelijk actief waren. Omdat ik de dagen ervoor niet veel tijd had gehad, was er niet veel meer beschikbaar en heb ik deze B&B pas dezelfde dag na aankomst in Whangamata geboekt. Het huis was een beetje viezig en simpel ingericht. De kamer had twee vrij kleine bedden (mijn voeten staken 10cm uit) maar het was ok voor de prijs (volgens mij iets van €35 per nacht of zoiets).

Het waren interessante mensen. Roger was op zich wel in voor een praatje maar had ook de geweldige gave om een gesprek meteen af te kappen en Maureen praatte niet veel. Ik werd meteen uitgenodigd om mee te gaan naar een Rock&Roll feest in de plaatselijke club, waar achteraf bleek voornamelijk oudere mensen te komen.

clip_image003

Misschien moet ik maar niet meer op dit soort uitnodigingen ingaan, dacht ik. Twee feestjes die behoorlijk saai bleken te zijn van de in totaal twee feestjes tot nu toe. Of het zegt iets over het feestgedrag van de gemiddelde kiwi of ik ben toevallig tot twee keer toe uitgenodigd op het verkeerde feestje.

De volgende dag heb ik een bezoek gebracht aan Cathedral Cove. Wat volgens eerdere hosts een absolute must was om te doen in Coromandel. Nou ik kan je zeggen, dit is DE meest toeristische trekpleister van het hele land tot nu toe. Afgelegen stranden die vol met badgasten lagen. Mensen liepen de uur lange en toch niet heel eenvoudige wandelpaden zelfs op slippers en heb ook nog eerste hulp moeten bieden aan een meisje die, op haar slippers, was uitgegleden en haar hele knie open had liggen. Ze was met een hele groep en niemand had een eerste hulp kit bij zich.

Dat maakte mij aan het denken. Zijn mensen nu echt zo dom? Wie loopt er nu op steile hellingen vol met grind en losse stenen op slippers en heeft daarbij ook nog eens geen eerste hulp kit bij zich? Blijkbaar heel veel mensen.

Eenmaal aangekomen op Cathedral Cove ben ik eigenlijk meteen omgekeerd. De enorme hoeveelheid toeristen doet het stand en de prachtige uitgeklifte rotsen absoluut geen recht toe. De route er naartoe en terug was wel mooi gelukkig.

clip_image004

clip_image005

Op de weg terug nog even een korte stop gemaakt bij "Hot Water Beach". Een strand waar je een gat kan graven en dan kan genieten van heerlijk warm opkomend water. Een uniek fenomeen, schijnt. Ik heb dit niet gedaan. Ik had één geen schep en twee ik vond het veel leuker om naar de massa te kijken die zich een weg aan het graven was in het zand met als grootste tegenstander het opkomende water :).

De volgende dag was het alweer tijd om te gaan. Op naar de volgende plek Tauranga. Hier in een later bericht meer over.

Tēnā koutou