zondag 31 januari 2016

Trip down memory lane

Soms heb je van die momenten in je leven. Die momenten waarop je ergens aan de andere kant van de wereld bent maar je jezelf meteen thuis voelt. Herkenbaar? Nou voor mij wel. Het gebeurd niet vaak maar dat maakt een plek des te specialer.

Voordat ik hier verder op in ga wil ik eerst nog iets vertellen over mijn trip van Hamilton naar New Plymouth en dan met name de tussenstop in Waitomo. Waitomo staat bekend om haar grotten met rivieren; de Waitomo Caves. Er zijn dan ook een hoop excursies te boeken door de grotten. Eén van deze excursies is black water rafting. Dit klinkt heel spectaculair en waarschijnlijk zou ik dit ook moeten zeggen maar in realiteit is dit het niet. Misschien komt het door het weinige regen wat de afgelopen dagen gevallen of misschien is het altijd zo. Ik weet het niet. Het enige wat ik weet is dat ik het ondanks het gebrek aan echte adrenaline toch wel heel mooi vond.

De grotten, welke je in een wetsuit, helm + licht en rubberen band door banjert, brengt je drie uur lang door smalle gangen, watervallen waar je vanaf moet springen met je rubberband en last but not least gloeiwormen die de plafonds van de grotten prachtig groen kleuren alsof er duizenden LED lampjes geplaatst zijn. Eigenlijk zijn gloeiwormen helemaal geen wormen maar larves. Ze hangen aan het plafond om vervolgens te ontpoppen tot vlieg.

clip_image001

clip_image002

Helaas heb ik niet veel foto's. Daarvoor was het veel te donker en te nat. Aangezien één telefoon al gestorven is gedurende mijn trip wilde ik de ander dit lot niet ook aandoen.

Na drie uur grotpret en een uur rijden was het nog 3,5 uur rijden naar New Plymouth dus na een korte lunch tijd om te gaan.

Eenmaal aangekomen bij mijn B&B welke ik voor vier nachten had geboekt werd ik warm ontvangen door Brian en Carol. De kinderen (op één na) waren inmiddels het huis uit en dus dachten Brian en Carol laten we er een B&B van maken. Eigenlijk meteen voelde ik me thuis. Vooral Brian, die net als ik werkzaam is als onafhankelijk IT / Marketing specialist en vanuit huis werkte heb ik leuke gesprekken mee gehad en veel mee gelachen.

Eigenlijk vergat hij dat ik een betalende klant was en behandelde me als zijn eigen zoon. Fantastisch is dat! Als mensen zo open en warm zijn. Brian is ook een groot fan van comedy series uit de jaren 70 met als favoriet Fawlty Towers. Dit bracht leuke herinneringen bij me op over de tijd dat ik hier thuis met mijn vader naar keek.

Het eerste plan na aankomst was eten. Brian vertelde mij dat er een wandelpad lag wat je naar het strand bracht en vanuit daar kon je doorlopen naar het centrum van New Plymouth. Dat klonk in mijn oren wel goed dus deed ik dat. Een uur later was ik in de stad. Toch wel een behoorlijk stukje lopen dacht ik…

Ik plofte neer bij een Italiaans restaurant en na hier heerlijk gegeten te hebben gebeurde het me weer. Er kwamen twee jonge dames bij me aan tafel zitten en begonnen volop tegen me te praten. Erg gezellig maar ik dacht, what's the catch? In Nederland doet NIEMAND dat en de mensen die dat doen worden voor gek verklaart. Ze vertelden mij dat er maar weinig toeristen naar New Plymouth komen omdat het toch wel ver van de doorgaande vakantieroutes af ligt dus vonden het erg interessant. Ik was dus een soort attractie, leuk… Na een tijdje gepraat te hebben schoof een neef van één aan en later zijn we nog in verschillende bars en een club belandt.

Een paar dagen later was het plan Mount Taranaki te bewandelen maar werd plotseling niet lekker dus heb hier uiteindelijk vanaf gezien. Misschien wel goed ook. Na wat nader onderzoek bleek deze vulkaan misschien toch wel een brug te ver. De dag erna bleek dit ook wel toen ik me iets beter voelde en bedacht dat ik toch wel een stuk wilde wandelen. Mijn god wat was dat stijl. Na 1,5 uur kwam ik bij de eerste stop, een lodge, en vanaf daar zou het alleen maar nog stijler worden met stukken van wel 70%! Ik ben bij de lodge afgeslagen en een mooi pad terug naar het parkeerterrein gelopen. Drie uur later was ik weer terug bij de auto.

clip_image003

clip_image004

Omdat ik New Plymouth zo fijn vond en het erg naar mijn zin had bij Brian en Carol had ik na een paar dagen besloten er twee nachten aan mijn verblijf toe te voegen. Even wat rust tussen al het reizen door en ik voelde mij (en zelfs nu) nog steeds niet helemaal fit dus vond het wel fijn dat dit kon.

Na 7 dagen was het tijd om afscheid te nemen van deze bijzondere mensen die een special plekje in mijn hart hebben gekregen en ik inmiddels aan mijn vriendenlijst toegevoegd heb. Het was tijd om af te reizen naar Ohakune waar ik mij voor moest bereiden voor mijn eerste Great Walk de Tongariro Northern Circuit. Hierover de volgende keer meer.

Cor

vrijdag 29 januari 2016

Tauranga and the tron!

Hallo hallo!

Pfoe ik kan het bijna niet meer bijhouden het schrijven van die blogs. Dit komt ook een beetje omdat ik voornamelijk slaap in B&B's en op de één of andere manier altijd met mijn gastheer (en dame) aan de praat raak. Zelfs andere gasten raken hier vervolgens bij betrokken met als gevolg, de dagen vliegen voorbij ;-).

De vorige keer was ik volgens mij gebleven bij mijn vertrek uit Whangamata. Dat is alweer bijna 1,5 week geleden. De tijd vliegt voorbij :).

Tauranga stond in eerste instantie niet in mijn routeboek maar op advies van één van mijn eerdere gastheren (Mike uit Auckland) heb ik Tauranga toegevoegd. Na een paar nachten viezigheid in Whangamata en een paar nachten achter elkaar op doorreis dacht ik dat het wel weer eens fijn was om een eigen ruimte te hebben dus dat heb ik geboekt via Airbnb bij Margo. En wat een fijne plek was dit om even bij te komen. Alles was super schoon en ruim. Margo had het huis een paar jaar geleden gekocht op een veiling en woonde er alleen met haar zoon maar die heb ik niet gezien.

In Tauranga draait het allemaal om de Bay of Plenty en Mount Maunganui. Helaas was het één dag slecht weer dus heb ik er maar één dag echt van kunnen genieten. Tauranga is echt een leuk stadje om te bezoeken. Zelf ben ik in Tauranga Mount Maunganui op gelopen. Het is een mooie wandeling van 1 a 1,5 uur die je brengt naar de top van deze inmiddels dode vulkaan en geeft een prachtig uitzicht over de Bay of Plenty en Tauranga.

clip_image001

clip_image002

clip_image003

Eigenlijk heb ik niet zo heel veel gedaan in Tauranga vanwege het weer. Ik heb mijn polyester outdoor hemden vervangen voor Merino wol. Dit stinkt niet zo na verloop van tijd en gaat beter om met mijn toch wel hoge zweet niveau. Ook heb ik hier een nieuwe gadget gekocht namelijk een Flow Meter die ik aan kan sluiten op mijn waterzak van camel bak. Ik ben hier al een paar keer zonder water komen te zitten omdat ik de zak van 2 liter niet kan zien. Dit apparaatje meet de inhoud en laat het aan mij zien. Erg handig dus :).

Na mijn verblijf van 3 nachten ben ik naar Hamilton ofwel "The Tron" afgereisd. Eigenlijk snap ik nog steeds niet waarom want gedurende mijn hele verblijf van 3 nachten heb ik constant iets gemist. Op de laatste dag zag ik in wat toen ik hier voorbij liep:

clip_image004

Het voelt dus een beetje aan als een verlaten zwembad. Ooit moet het een leuke stad zijn geweest maar ik miste de mensen die er wonen. Alles was namelijk uitgestorven. Waarom Nieuw Zeelanders het zo noemen ben ik overigens nog steeds niet achter.

Maar goed je moet het beste uithalen wat je kan dus dat heb ik ook proberen te doen. De eerste dag ben ik naar de Hamilton Gardens geweest. Eigenlijk is het een heel groot park wat opgedeeld is in verschillende tuinen met ieder een thema zoals Italiaanse renaissance, chinese en ook Maori tuinen. Eigenlijk best een leuk park om een middagje te bezoeken.

clip_image005

clip_image006

De volgende dag heb ik gebruikt om te shoppen. Ik moest een nieuwe portemonnee hebben want mijn oude viel uit elkaar van ellende. Dat was nog best een opgave maar na 5 lange uren ronddwalen heb ik er één gevonden. Nieuw Zeelandse mannen houden of niet van portemonnee's of ze hebben geen smaakt en het interesseerd ze niets. Waarschijnlijk het laatste want de kleding is ook niet echt mooi.

In de avond ben ik wat gaan eten bij een bier bar in de hoofdstraat van Hamilton waarop ik ineens door twee dames (Trudy en Karen) gevraagd werd om bij hun aan tafel te komen zitten. Ok dacht ik, gezellig! Uiteindelijk de hele avond met hun gelachen en ergens op een dansvloer belandt. Ook bleek Trudy een B&B te runnen in Queenstown en Karen twee restaurants in Queenstown te bezitten. Ik zie ze dus weer als ik over een maand ofzo in Queenstown ben :).

De volgende morgen was het tijd om weer te vertrekken. Op naar New Plymouth. Maar onderweg wilde ik nog stoppen om in Waitomo aan Blackwater Rafting deel te nemen. Hierover later meer :).

Groetjes Cor

vrijdag 22 januari 2016

Visiting an old friend…

Hi ya,

How's it going? Dit is een typische kiwi groet.

Na mijn boerenavonturen ben ik doorgereisd naar Auckland en daarna naar de Coromandel in Whangamata om precies te zijn.

Ik wilde nog één dag in Auckland verblijven om mijn vriendin Sylvia te zien en te spreken. Omdat we toch niet op zo'n leuke manier uit elkaar waren gegaan wilde ik haar toch graag wel zien om het uit te spreken. Ik ben overigens heel blij dat ik het gedaan heb. Sylvia en ik hebben een vrij speciale band en dat is belangrijk voor mij. We hadden ook niet veel woorden nodig om het uit te praten en hebben een hele leuke en gezellige avond gehad in Mission Bay.

Voordat ik in Auckland aankwam (waar ik bij een jong stel Mike en Meilan een kamer geboekt had in de wijk Orelei), was mijn eerste stop dus het Kauri museum. Zelf had ik een beetje een dubbel gevoel bij dit museum. Het lijkt erop dat ze echt trots zijn dat al deze superoude bomen gekapt zijn en wat mensen in deze tijd er allemaal mee gedaan hebben. Pure zonde! Aan de andere kant is het een onderdeel van de Nieuw Zeelandse geschiedenis en geeft het een beeld van de omgeving waarin de eerste immigranten, onder valse voorwendselen, in beland waren geraakt en hoe zwaar het was om er vruchtbare landbouwgrond van te maken. (Uit toch wel wat minachting en respect voor deze unieke bomen heb ik geen foto's in het museum gemaakt.)

Na mijn stop ben ik dus doorgereisd naar Auckland. Na een korte ontvangst door Mike en Meilan heb ik mezelf even opgefrist. Ik had met Sylvia afgesproken in Mission Bay en dacht ik ben wat vroeg en het is mooi weer dus ik ga lopen. Dat was toch wat verder dan ik dacht. Na ongeveer 45 minuten lopen bereikte ik het Mexicaanse Restaurant waar we hadden afgesproken. Sylvia was er al. We hebben leuke gesprekken gehad over mijn reiservaringen tot nu toe en haar initiatieven om een Meditatiegroepje op te richten.

Toen ik terugkwam bij mijn B&B was Mike nog op. Hij vertelde mij waar hij heeft gewoond en gaf mij tips over wat te doen op de rest van mijn reis. Het is zo mooi om mensen te ontmoeten die echt willen helpen. Ook liet hij zijn laatste speeltje zien, een doe-het-zelf bier brouwerij van Williamswarn (http://www.williamswarn.com/). Dit is een apparaat waarmee je dus zelf bier kan brouwen. Het is een alles in één apparaat waar je de ingrediënten in doet en een paar dagen later, voila! Haha fantastisch!

clip_image001

De volgende ochtend een ontbijtje en wat gepraat nog met Mike. Daarna ben ik vertrokken richting Coromandel. Mike zijn kamers zijn prima aan te raden voor als je ooit Auckland wil bezoeken (https://www.airbnb.co.nz/users/show/38606819).

Coromandel is een schiereiland op het Noordereiland wat tussen de Bay of Plenty en de Fifth of Thames zit. Er wordt ook wel gezegd dat de Coromandel een soort Noordereiland in het klein is. Ik had besloten om Whangamata als uitvalsbasis te gebruiken om het schiereiland te bekijken. Achteraf had ik misschien beter Whitianga kunnen kiezen omdat dit toch wat dichterbij de bekende plekken ligt.

Whangamata is één van de meest populaire strandbestemming in Nieuw Zeeland met uitgestrekte stranden en, blijkbaar, hele goede surfgolven. Bij aankomst heb ik even geluncht en daarna een wandeling gemaakt naar de Wentworth Falls. Een leuke wandeling van ongeveer 2 heen en terug met als toefje op de taart een prachtige waterval. (waar ik op de foto een beetje voor in de weg sta :P).

clip_image002

Ik verbleef bij Roger en Maureen. Twee mensen op leeftijd die nog redelijk actief waren. Omdat ik de dagen ervoor niet veel tijd had gehad, was er niet veel meer beschikbaar en heb ik deze B&B pas dezelfde dag na aankomst in Whangamata geboekt. Het huis was een beetje viezig en simpel ingericht. De kamer had twee vrij kleine bedden (mijn voeten staken 10cm uit) maar het was ok voor de prijs (volgens mij iets van €35 per nacht of zoiets).

Het waren interessante mensen. Roger was op zich wel in voor een praatje maar had ook de geweldige gave om een gesprek meteen af te kappen en Maureen praatte niet veel. Ik werd meteen uitgenodigd om mee te gaan naar een Rock&Roll feest in de plaatselijke club, waar achteraf bleek voornamelijk oudere mensen te komen.

clip_image003

Misschien moet ik maar niet meer op dit soort uitnodigingen ingaan, dacht ik. Twee feestjes die behoorlijk saai bleken te zijn van de in totaal twee feestjes tot nu toe. Of het zegt iets over het feestgedrag van de gemiddelde kiwi of ik ben toevallig tot twee keer toe uitgenodigd op het verkeerde feestje.

De volgende dag heb ik een bezoek gebracht aan Cathedral Cove. Wat volgens eerdere hosts een absolute must was om te doen in Coromandel. Nou ik kan je zeggen, dit is DE meest toeristische trekpleister van het hele land tot nu toe. Afgelegen stranden die vol met badgasten lagen. Mensen liepen de uur lange en toch niet heel eenvoudige wandelpaden zelfs op slippers en heb ook nog eerste hulp moeten bieden aan een meisje die, op haar slippers, was uitgegleden en haar hele knie open had liggen. Ze was met een hele groep en niemand had een eerste hulp kit bij zich.

Dat maakte mij aan het denken. Zijn mensen nu echt zo dom? Wie loopt er nu op steile hellingen vol met grind en losse stenen op slippers en heeft daarbij ook nog eens geen eerste hulp kit bij zich? Blijkbaar heel veel mensen.

Eenmaal aangekomen op Cathedral Cove ben ik eigenlijk meteen omgekeerd. De enorme hoeveelheid toeristen doet het stand en de prachtige uitgeklifte rotsen absoluut geen recht toe. De route er naartoe en terug was wel mooi gelukkig.

clip_image004

clip_image005

Op de weg terug nog even een korte stop gemaakt bij "Hot Water Beach". Een strand waar je een gat kan graven en dan kan genieten van heerlijk warm opkomend water. Een uniek fenomeen, schijnt. Ik heb dit niet gedaan. Ik had één geen schep en twee ik vond het veel leuker om naar de massa te kijken die zich een weg aan het graven was in het zand met als grootste tegenstander het opkomende water :).

De volgende dag was het alweer tijd om te gaan. Op naar de volgende plek Tauranga. Hier in een later bericht meer over.

Tēnā koutou

donderdag 21 januari 2016

Country boy Cor…

In het vorige bericht had ik al verteld dat ik vanuit de Bay of Islands naar Ruawai zou afreizen, waar ik op een melkvee boerderij zou gaan slapen en een proefje zou krijgen van het boeren bestaan. Ik heb deze plek als tussenstop naar Auckland gekozen omdat de reisafstanden nogal lang zijn (150km is gemiddeld 2,5 tot 3 uur reizen) en door de heuvels en bergen ook erg vermoeiend zijn.

De gastheer van de B&B in Paihia adviseerde mij om dit te doen via Opononi en het Waipoua Forest. Nu stond het Waipoua Forest toch al op mijn lijstje dus ik dacht waarom niet :).

clip_image001

Eerste stop Opononi dus. Opononi staat bekend om haar mooie groenkleurige baai en prachtige duinen. Erg leuke stop om even te lunchen en van het uitzicht te genieten op de Arai-Te-Uru Recreation Reserve.

clip_image002

Na deze relatief korte stop was de volgende stop het Waipoua bos. Het Waipoua bos is een van de weinige overgebleven Kauri bossen. Deze reusachtige oerbomen zijn in het begin van de grote immigratie (halverwege 19de tot halverwege 20ste eeuw) massaal gekapt om land te creeren om boerderijen op te vestigen en de bomen werden gebruikt om huizen, boten en andere dingen te maken omdat het hout hard is en heel duurzaam is.

De mensen die hier in deze periode kwamen wisten niet dat de bomen heel oud waren en dat ze op een gegeven moment bijna uitgestorven waren. Inmiddels is de boom beschermd. Ze mogen dus niet meer gekapt en aangeraakt worden en er worden nieuwe bomen aangeplant. Maarja het kwaad is al geschiedt en het duurt weer duizenden jaren voordat deze bomen hun oorspronkelijke formaat hebben. Daarnaast wordt de boom op dit moment bedreigd door een schimmel die via de wortels de boom doodt. Schoenen schoonmaken is dus een must en er staan overal borstels en bacterie dodend middel om dit te doen. Helaas lijken alleen de toeristen dit, toch wel dwingende advies, op te volgen. Maori en ook Kiwi's lijken zich er niet veel van aan te trekken waardoor het geheel zijn doel voorbij streeft, helaas.

In het Waipoua woud liggen een paar eenvoudige wandelroutes om de grootste en mooiste nog overgebleven bomen te aanschouwen.

clip_image003clip_image004

Na mijn stop bij de Kauri bomen opweg naar Ruawai. Een vlak gebied wat Nederlands aan doet in de buurt van Dargaville waar veel melkvee boerderijen gevestigd zijn. Ik heb hier een kamer geboekt bij Peter en Sara Ball. Peter is de boer en Sara doet veel met paarden (niets voor mij dus ;)). Meteen na aankomst was het al één groot feest. Deze mensen hadden zoveel humor dat ik de hele avond en ochtend alleen maar heb moeten lachen. Fantastisch.

Peter heeft een boerderij met 320 koeien. Zelf doet hij niet zoveel meer (semi met pensioen) en heeft het melken van de koeien uitbesteedt aan een partner.

Na aankomst had het dalmatier paard net in huis gelopen. Peter houdt niet zo van paarden (zegt hij) en het was echt hilarisch om zijn reactie aan te horen. Een letterlijke er staat een paard in de gang dus Smile with tongue out.

clip_image005

Na een welkomst biertje hebben we eerst genoten van het uitzicht door een wandeling te maken naar de top van de Tokatoka. Eén van de twee vulkanen in dit voor de rest vlakke landschap. Peter nam echt de tijd om alle bomen en planten uit te leggen en bovenop de vulkaan de omgeving te laten zien.

clip_image006

Nadat we terugkwamen stond het eten klaar. Leftovers van de dag ervoor maar dat maakt mij niet zoveel uit. Het eten was perfect en zelfgemaakt. Is weer eens wat anders dan restaurants en snelle maaltijden ;). Na het eten en de geweldige gesprekken heeft Peter mij nog een aantal tips gegeven over het vervolg van mijn reis en ben ik naar bed gegaan omdat de wekker weer vroeg ging om de koeien te melken.

De volgende ochtend gingen we om iets voor 7en naar de stallen om de koeien te melken. Mijn eerste keer maar wauw wat hard werken is dat. Twee keer per dag moeten 320 koeien gemolken worden en moet de stront opgeruimd worden.

clip_image007

clip_image008

Na het koeienmelken zijn we nog even bij Spike het schaap geweest (ik ben dus bang voor schapen he dus dat was heel wat) en heeft Peter mij de landerijen laten zien waar mais etc gegroeid wordt voor het voeden van de koeien.

clip_image009

Hierna was het weer tijd om door te gaan. Op advies van Peter en mijn Duitse gastheer moest ik op de weg naar Auckland een stop maken bij het Kauri museum. Hierover later weer meer :)

Groetjes Cor

Ps. Mocht je ooit naar Nieuw Zeeland op vakantie gaan en Northland bezoeken dan is een stop bij Peter en Sara echt aan te bevelen.

woensdag 20 januari 2016

Kia Ora vanuit Nieuw Zeeland

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een nieuw bericht geplaatst heb. Ik denk dat het komt omdat ik nogal wat heb moeten reizen de afgelopen 1,5 week en omdat het weer verbetert is ten opzichte van de eerste 1,5 week .

Als laatste heb ik jullie verteld over de omgeving van Whangarei. Ik ben er inmiddels ook achter dat al de maori namen beginnend met “Wh” als “Fa” uitgesproken worden. Handig om te weten want anders snappen mensen je gewoon niet.

Nadat ik uit Whangarei ben vertrokken, ben ik doorgereist naar de Bay Of Islands. Daar heb ik een B&B geboekt in Paihia voor 4 nachten bij een Duits wat ouder gezin (het valt mij overigns op dat de meeste B&B hosts wat ouder zijn. Ik denk omdat deze mensen de tijd en de ruimte hebben om gasten te ontvangen).

In ieder geval kwamen deze mensen oorspronkelijk uit Duitsland en zijn 17 jaar geleden naar Nieuw Zeeland gekomen omdat één van hun zoons ging reizen en op een dag belde en zei niet meer uit Nieuw Zeeland weg te willen. Daarop besloot de andere broer ook te emigreren en uiteindelijk zijn ook de ouders weggegaan uit Duitsland.

Ik hou van dit soort verhalen overigens. Het is zo mooi om mensen te spreken en het slapen in een Bed & Breakfast is de perfecte oplossing hiervoor. Mensen in Nieuw Zeeland zijn zo verschrikkelijk aardig en attent. Er is altijd wel tijd voor een praatje en een geintje.

Anyways. Deze mensen hebben in de jaren dat ze in Pahia wonen (op werkelijk een prachtige plek) het bestaande huis gerenoveerd en een extra cottage gebouwd (in eerste instantie speciaal voor een bakkersoven en later voor B&B gebruik).

clip_image001

De ene kant van het land heeft uitzicht op de baai en de andere kant op een prachtige vallei met bos.

clip_image002

clip_image003

Zelf vond ik Paihia iets te toeristisch voor mijn smaak. Elke dag meert er in de baai op zijn minst één cruiseship aan met 3 tot 4000 mensen waardoor het toch wel kleine dorpje compleet overstroomd wordt door mensen. Voor de rest is het er wel erg mooi. In de baai met mooi blauw water zijn regelmatig walvissen en dolfijnen te vinden. Dit omdat het niet te diep is en het water hier een vrij zachte temperatuur heeft.

De Bay of Islands was voor mij ook een perfecte plek om een uitstapje naar Cape Reinga, het uiterst noordelijke punt van Nieuw Zeeland, te maken. In eerste instantie wilde ik hier een meerdaagse wandeling maken maar het weer moet hier wel goed voor zijn en dat was het niet echt. Toch heb ik hier een mooie wandeling van 4 uur kunnen maken door het duingebied genaamd de Twilight Loop Track. Als je hier meer van wilt zien dan kun je dit hier (http://adventures.garmin.com/nl-NL/by/creinhard/twilight-te-wehera-loop-track).

20160111_104645

Cape Reinga is overigens wel een stuk rijden (ongeveer 3,5 uur enkele reis) en er is onderweg vrij weinig tot geen mogelijkheid om te tanken. Mocht je ooit ook dit plan hebben is mijn advies om bij te tanken voordat je naar het uiterste noorden reist. Zelf redde ik het namelijk maar net.

Nadat ik in de Bay of Islands ben geweest ben ik, deels op advies van de gastheer, terug naar het zuiden afgereisd via de westkust via Opononi en het Waipoua forest (waar enorme duizenden jaren oude Kauri bomen staan naar Ranwui, waar ik op een melkvee boerderij heb geslapen. Hierover in een ander bericht meer.

Groetjes Cor.

Ps. Ik begin wel meer en meer te begrijpen waarom mensen hier willen blijven. Het land is werkelijk waar prachtig (elke 100km is de omgeving compleet anders), het is het hele jaar door matig weer, de mensen zijn super ontvankelijk en het is een relatief nieuw land waardoor er nog een hoop mogelijk is om te bouwen, maken of te ondernemen. Dit is heel anders dan Nederland waar mensen toch meer op zichzelf leven en er zoveel regels zijn om andere regels te reguleren.

zaterdag 9 januari 2016

Next stop Whangarei…

Na zes dagen Auckland en omgeving was het tijd om door te gaan en een andere plek te bezoeken. Omdat Auckland ongeveer halverwege het Noordereiland ligt en ik zoveel mogelijk van het land wil zien is de keuze gevallen om eerst Northland aan te doen.

donderdag 7 januari 2016

Op de valreep Auckland.

Mensen die mij een beetje kennen weten dat als ik op reis ben niet echt een stadsbezoeker ben. Eigenlijk vind ik alle steden een beetje hetzelfde. Ja natuurlijk elke stad is uniek qua locatie en herkenningspunten maar uiteindelijk zijn ze allemaal hetzelfde.
Omdat Auckland mijn landingsplek is en ik er eigenlijk in de afgelopen 6 dagen dat ik er in de buurt was alleen maar geweest ben tijdens Oud en Nieuw, vond ik dat ik de laatste mooie en dag in de regio de stad toch moest bezichtigen.


Te wat? Te Henga!

Zo heet de wandelroute waar ik eerder over geschreven heb. De Te Henga (wat letterlijk “mzand” betekent) Walkway is een wandelroute die onderdeel is van de Hillary Track (vernoemnd naar Sir Hillary) en begint bij Bethels Beach in Bethel en loopt tot aan Constable Rd, Muriwai. De walkway, welke door de Department of Conservation is aangeduid als een makkelijke route, is ongeveer 10km lang (enkele reis) en voert langs een onwaarschijnlijk mooie kustlijn. Een prima start dus om mijn wandelavondturen te beginnen.


Toch maar een blog…

Hoi hoi. Daar ben ik weer.
Ik heb uiteindelijk toch maar besloten een blogsite op te zetten voor mijn reisavonturen. Hiermee hou ik zelf meer overzicht, is het ook beter terug te lezen voor mensen die ik niet ken en kunnen mensen die ik, niet lullig bedoelt niet wil en heb op Facebook mijn avonturen ook makkelijker lezen.
Op dit moment zit ik in Whangarei, waarover later meer en had ik een lekkere luie dag dus ik dacht laat ik toch maar een site opzetten. En hier is hij dan. De eerder geschreven posts via Facebook heb ik er ook maar meteen op geplaatst.
Tot de volgende update!
Cor

zondag 3 januari 2016

Een heleboel regen…

20160101_122554Regen, regen en nog eens regen. Al twee dagen regent het pijpenstelen. Het eerder zo’n mooie beeld op de skyline van Auckland is omgekeerd in een droevige en grijze vertoning.
Plannen die ik had om de "Te Henga Walkway" en "Mokoroa Stream Track" te lopen in het Muriwai gebied ten westen van Auckland vallen in het niet omdat het teveel regent en daardoor te gevaarlijk is om er te lopen i.v.m. kruisingen met riviertjes.