vrijdag 22 januari 2016

Visiting an old friend…

Hi ya,

How's it going? Dit is een typische kiwi groet.

Na mijn boerenavonturen ben ik doorgereisd naar Auckland en daarna naar de Coromandel in Whangamata om precies te zijn.

Ik wilde nog één dag in Auckland verblijven om mijn vriendin Sylvia te zien en te spreken. Omdat we toch niet op zo'n leuke manier uit elkaar waren gegaan wilde ik haar toch graag wel zien om het uit te spreken. Ik ben overigens heel blij dat ik het gedaan heb. Sylvia en ik hebben een vrij speciale band en dat is belangrijk voor mij. We hadden ook niet veel woorden nodig om het uit te praten en hebben een hele leuke en gezellige avond gehad in Mission Bay.

Voordat ik in Auckland aankwam (waar ik bij een jong stel Mike en Meilan een kamer geboekt had in de wijk Orelei), was mijn eerste stop dus het Kauri museum. Zelf had ik een beetje een dubbel gevoel bij dit museum. Het lijkt erop dat ze echt trots zijn dat al deze superoude bomen gekapt zijn en wat mensen in deze tijd er allemaal mee gedaan hebben. Pure zonde! Aan de andere kant is het een onderdeel van de Nieuw Zeelandse geschiedenis en geeft het een beeld van de omgeving waarin de eerste immigranten, onder valse voorwendselen, in beland waren geraakt en hoe zwaar het was om er vruchtbare landbouwgrond van te maken. (Uit toch wel wat minachting en respect voor deze unieke bomen heb ik geen foto's in het museum gemaakt.)

Na mijn stop ben ik dus doorgereisd naar Auckland. Na een korte ontvangst door Mike en Meilan heb ik mezelf even opgefrist. Ik had met Sylvia afgesproken in Mission Bay en dacht ik ben wat vroeg en het is mooi weer dus ik ga lopen. Dat was toch wat verder dan ik dacht. Na ongeveer 45 minuten lopen bereikte ik het Mexicaanse Restaurant waar we hadden afgesproken. Sylvia was er al. We hebben leuke gesprekken gehad over mijn reiservaringen tot nu toe en haar initiatieven om een Meditatiegroepje op te richten.

Toen ik terugkwam bij mijn B&B was Mike nog op. Hij vertelde mij waar hij heeft gewoond en gaf mij tips over wat te doen op de rest van mijn reis. Het is zo mooi om mensen te ontmoeten die echt willen helpen. Ook liet hij zijn laatste speeltje zien, een doe-het-zelf bier brouwerij van Williamswarn (http://www.williamswarn.com/). Dit is een apparaat waarmee je dus zelf bier kan brouwen. Het is een alles in één apparaat waar je de ingrediënten in doet en een paar dagen later, voila! Haha fantastisch!

clip_image001

De volgende ochtend een ontbijtje en wat gepraat nog met Mike. Daarna ben ik vertrokken richting Coromandel. Mike zijn kamers zijn prima aan te raden voor als je ooit Auckland wil bezoeken (https://www.airbnb.co.nz/users/show/38606819).

Coromandel is een schiereiland op het Noordereiland wat tussen de Bay of Plenty en de Fifth of Thames zit. Er wordt ook wel gezegd dat de Coromandel een soort Noordereiland in het klein is. Ik had besloten om Whangamata als uitvalsbasis te gebruiken om het schiereiland te bekijken. Achteraf had ik misschien beter Whitianga kunnen kiezen omdat dit toch wat dichterbij de bekende plekken ligt.

Whangamata is één van de meest populaire strandbestemming in Nieuw Zeeland met uitgestrekte stranden en, blijkbaar, hele goede surfgolven. Bij aankomst heb ik even geluncht en daarna een wandeling gemaakt naar de Wentworth Falls. Een leuke wandeling van ongeveer 2 heen en terug met als toefje op de taart een prachtige waterval. (waar ik op de foto een beetje voor in de weg sta :P).

clip_image002

Ik verbleef bij Roger en Maureen. Twee mensen op leeftijd die nog redelijk actief waren. Omdat ik de dagen ervoor niet veel tijd had gehad, was er niet veel meer beschikbaar en heb ik deze B&B pas dezelfde dag na aankomst in Whangamata geboekt. Het huis was een beetje viezig en simpel ingericht. De kamer had twee vrij kleine bedden (mijn voeten staken 10cm uit) maar het was ok voor de prijs (volgens mij iets van €35 per nacht of zoiets).

Het waren interessante mensen. Roger was op zich wel in voor een praatje maar had ook de geweldige gave om een gesprek meteen af te kappen en Maureen praatte niet veel. Ik werd meteen uitgenodigd om mee te gaan naar een Rock&Roll feest in de plaatselijke club, waar achteraf bleek voornamelijk oudere mensen te komen.

clip_image003

Misschien moet ik maar niet meer op dit soort uitnodigingen ingaan, dacht ik. Twee feestjes die behoorlijk saai bleken te zijn van de in totaal twee feestjes tot nu toe. Of het zegt iets over het feestgedrag van de gemiddelde kiwi of ik ben toevallig tot twee keer toe uitgenodigd op het verkeerde feestje.

De volgende dag heb ik een bezoek gebracht aan Cathedral Cove. Wat volgens eerdere hosts een absolute must was om te doen in Coromandel. Nou ik kan je zeggen, dit is DE meest toeristische trekpleister van het hele land tot nu toe. Afgelegen stranden die vol met badgasten lagen. Mensen liepen de uur lange en toch niet heel eenvoudige wandelpaden zelfs op slippers en heb ook nog eerste hulp moeten bieden aan een meisje die, op haar slippers, was uitgegleden en haar hele knie open had liggen. Ze was met een hele groep en niemand had een eerste hulp kit bij zich.

Dat maakte mij aan het denken. Zijn mensen nu echt zo dom? Wie loopt er nu op steile hellingen vol met grind en losse stenen op slippers en heeft daarbij ook nog eens geen eerste hulp kit bij zich? Blijkbaar heel veel mensen.

Eenmaal aangekomen op Cathedral Cove ben ik eigenlijk meteen omgekeerd. De enorme hoeveelheid toeristen doet het stand en de prachtige uitgeklifte rotsen absoluut geen recht toe. De route er naartoe en terug was wel mooi gelukkig.

clip_image004

clip_image005

Op de weg terug nog even een korte stop gemaakt bij "Hot Water Beach". Een strand waar je een gat kan graven en dan kan genieten van heerlijk warm opkomend water. Een uniek fenomeen, schijnt. Ik heb dit niet gedaan. Ik had één geen schep en twee ik vond het veel leuker om naar de massa te kijken die zich een weg aan het graven was in het zand met als grootste tegenstander het opkomende water :).

De volgende dag was het alweer tijd om te gaan. Op naar de volgende plek Tauranga. Hier in een later bericht meer over.

Tēnā koutou

Geen opmerkingen: